ای امامم بارها با خود عهد بستم که تنهایت نگذارم ،اما امان از این عهد شکنی ها ، بارها عهد کرده

بودم از تو به یک اشاره ،از من به سر دویدن..عهد بستم که اگر فرمان جان دادی ، جان را فدایت می کنم

  اما آخر فرمان شما کجا و من سست عهد کجا؟؟  آنقدر در این دنیا غرق شدم که فراموش کردم فانی

 است و دلبستگی هایش زودگذر...گم کردم آرمان هایم را ، فراموش کردم که تکلیفی هر لحظه به دنبال

 من است و من با غفلت از آن پشت به تاریخ می کنم . فراموش کردم بازگشت به هویتم راز و رمز های

 شهدا را می طلبد .

آنجا زهرا را داشت و بچه ها حسین وار می جنگیدند اما اینجا...     

پوتین برادرهایم فراموشم شد ، فراموش کردم صدای جمجمه ی شکسته ی علی اکبرهای خمینی را ،

فراموش کردم نجوای مادری میان شهدای گمنام که نوجوانش را صدا می زد ، فراموش کردم شعارشان

 را که جنگ جنگ، تارفع فتنه از جهان بود، فراموش کردم وصیت سیزده ساله های خمینی را که

 ادامه ی راه را به ما سپرده اند. مرا چه شده است ؟؟؟ مگر قرارمان این نبود که انتقام سیلی زهرا

بگیریم؟؟ فراموش کردم که جنس اینجا فراموشی است ..  

 آنجا اگر خمینی داشت اینجا هم سید علی را دارد ، از قافله عقب مانده ام ولی جبران می کنم ،

جبران همه ی فراموشی ها را .... ای سید ما دعا کن برای ما ، برای همه ی آنهایی که راه را گم

کرده اند ،برای همه ی آنهایی که بازگشتند اما با دست خالی...

                                                                                                         (التماس دعا )